Nederland

Sinds een aantal jaren is ons gezin geabonneerd op een biologisch groentepakket van een tuinder hier uit de buurt. Soms zit er bij het pakket een briefje met wat leuke mededelingen omtrent hun bedrijf, hun werkzaamheden, recepten en uiteraard over de groenten. Een aantal weken geleden vroegen ze echter ook hulp voor op het land. Schoffelen, oogsten en een prima uurloon. Nu zijn wij een gezin met vier opgroeiende kinderen (2, 6, 9 en 12 jaar) dus heb ik eigenlijk meer dan genoeg werk thuis. Maar je wilt wel eens wat anders dan was ophangen en ruzies sussen. En tuinieren is een van mijn grote hobbies. Dus na overleg met manlief toch maar besloten om een aantal zaterdagochtenden (vanaf 6 uur!) te gaan werken op 't land. De eerste keer mocht ik het veld tuinbonenplantjes schoffelen, beter gezegd hakken. Kleigrond en distels zo ver het oog reikte. Maar..... wat een zaligheid. Ik was alleen met de vogeltjes, de koeien, mezelf. Eens even geen gemamma dit en gemamma dat. Begrijp me goed, ik ben gek op m'n kroost. Maar tijd voor jezelf ho maar!

Tussen 9 en 10 uur was het koffie/thee drinken in de berm. Bijtjes om je hoofd, koppie thee, biskwietje, rust. Tussen de middag mocht ik mee warm eten bij de tuinder en zijn gezin thuis. Ze leven zo veel mogelijk biologisch-dynamisch, dus ook tijdens de maaltijd. Het was heerlijk. En je hoort gelijk veel verhalen over hun leven en hun bedrijf. 's Middags gingen we groene asperges snijden. Dat kostte me na anderhalf uur bijna m'n rug. Ik kon geen kant meer op, het huilen stond me nader dan het lachen. De tuinder besloot ter plekke dat ik nooit meer asperges hoefde te snijden, ik mocht weer in de tuinbonen. Hij was zeer bezorgd. Een weekend later heb ik samen met een computer-freak die ook wel eens wat anders wilde dan "websites and bites" , het hele aardbeienveld en het erwtenbed gehakt (alleen het onkruid natuurlijk). Tussen schoffelen en koffie hebben we even alle ups and downs van het computeren en het moederen besproken. Heerlijk.

Maar het klapstuk kwam tijdens een weekend begin juli van dit jaar. De tuinbonenplanten waren inmiddels volwassen en vol kindertjes. En daarvan moesten er maandag 400 kisten naar de veiling. Dus belde de tuinder ieder die zich ooit had opgegeven. 's Nachts goot het van de regen, dus het was lekker drassig en alles drijfnat. 's Zaterdagsochtends om 6 uur waren we met ongeveer 15 personen aanwezig. We hesen ons in oude regenbroeken, overalls, laarzen en aanverwante artikelen. Na een korte instrucie togen we aan het werk. Na een uur zagen we er al niet meer uit. Maar gewerkt dat er werd! Tijdens het plukken had ik alle tijd om eens flink na te denken. De koeien en de vogeltjes hielpen me om voor een aantal problemen en probleempjes de juiste oplossingen te bedenken. Daar had ik thuis eenvoudigweg geen tijd voor. De tuinder kwam een aantal keren vriendelijk vragen of mijn rug het nog hield. Om kwart over 9 dronken we gezamenlijk thee en koffie. Lekker ouderwets in een grote kring, op omgekeerde kisten, in de berm. We zaten allemaal van top tot teen onder de bagger en onze handen, zo vreesden we, zouden we nooit meer schoon krijgen. Ieder kreeg de kans om even iets over zichzelf te vertellen. Er was maar één jongen die zelf ook echt uit de tuinbouw kwam. Verder deed iedereen het er "gewoon een zaterdagje bij". Geen gemopper, geen gestress. Gewoon een groep supergemotiveerde mensen bij elkaar om die 400 kisten vol te krijgen en heerlijk van de rust, de regen, de vogels, de koeien en de modder te genieten. Ik ben om half elf naar huis gegaan om mij weer aan m'n gezin te gaan wijden (en m'n rug verder te sparen). De anderen zijn tot een uur of vijf doorgegaan.

De volgende ochtend waren we allemaal weer om 6 uur aanwezig en hebben we in een fiks tempo de overige kisten volgeplukt. Om half 11 kwam de tuinder bezorgd vragen of ik niet eens naar huis moest "want mijn gezin zou mij vast ook nog wel willen zien die dag". Als bonus mocht ik nog eens net zo veel uitgesorteerde tuinbonen meenemen als ik wilde. En ik had een heel leuk zakcentje verdiend.

Het meest positieve van alles vond ik de rust die van alles uitging. We hebben keihard gewerkt en het moest binnen bepaalde tijd af. Toch kwam ik uitgerust en vol nieuwe energie thuis. En vol bewondering voor de tuinder en zijn gezin. Want het is voor zowel zijn vrouw als hemzelf keihard werken van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Het besluit om groenten te telen zonder gebruik te maken van chemische bestrijdingsmiddelen en kunstmest brengt een hoop extra werk met zich mee. Maar het geeft je een ontzettend goed gevoel om op een eerlijke, gezonde manier met de aarde bezig te zijn. Ik ben er best een beetje trots op om hier een klein steentje aan te hebben mogen bijdragen.

©Patricia Holdinga
Zaltbommel
E-mail: patricia@holdinga.com